Odział żołnierzy sił pokojowych, mimo zakazu dowództwa, rusza na pomoc załodze zestrzelonego w górach śmigłowca.
 | @DAWNE_MELODIE |
Nasze dawne, niezapomniane kino polskie, oraz obecne, z tych trudnych obecnych czasów, i mnóstwo przemiłych wspomnień... Co nasze, to nasze... W tym Blogu zawsze można obejrzeć sobie wybrane z listy filmy, ile razy się chce i kiedy się chce, zawsze bezpłatnie.
2 de diciembre de 2016
Demony Wojny wg Goi - Polski dramat wojenny z 1998 roku
Galerianki - Polski dramat obyczajowy z 2009 roku
Galerie handlowe - współczesne świątynie konsumpcji, kolorowe wystawy, błyszcząca biżuteria, drogie kosmetyki i najmodniejsze ciuchy. W takich miejscach Milena i jej przyjaciółki spędzają wolny czas. Za zakupy płacą im bogaci mężczyźni, którzy w zamian za seks obdarowują nastolatki upominkami - czasami jest to tylko zwykła, różowa opaska do włosów. Wkrótce do grupy koleżanek dołącza nowa dziewczyna - Alicja. Początkowo czuje się wyobcowana, ale już wkrótce zaczyna się do nich upodabniać. Między Alicją i Mileną zaczyna tworzyć się silna więź. W tym samym czasie w Alicji zakochuje się jej rówieśnik - Michał.
Dla Mileny chłopak stanie się rywalem.
Dla Mileny chłopak stanie się rywalem.
Główne plenery: Warszawa (Centrum Handlowe "Reduta").
| @DAWNE_MELODIE |
Symetria - Polski dramat z 2003 roku
Konrad Niewolski dał się poznać szerszej publiczności w 2002 r., kiedy jego debiutancki film "D.I.L.", pokazany wcześniej w konkursie kina niezależnego na FPFF w Gdyni, wygrał następnie I Festiwal Kina Niezależnego w telewizyjnej Dwójce. Mimo tego sukcesu sam twórca nie ocenia go dziś zbyt wysoko. Ale o tym, jak szybko szlifuje swój reżyserski warsztat, mogli się przekonać kinomani, którzy obejrzeli jego kolejne dzieło - "Symetrię" - znacznie dojrzalszą, dopracowaną warsztatowo. Potwierdzeniem tej zwyżkującej formy artystycznej była m.in. przyznana "Symetrii" nagroda dziennikarzy na festiwalu w Gdyni w 2003 r. Ukazany w "Symetrii" więzienny świat jest znany reżyserowi z autopsji. Niewolski studiował fizykę, ukończył Wyższą Szkołę Biznesu i Administracji, jest międzynarodowym sędzią snowboardu, ale ma też za sobą kilkuletni okres zażywania narkotyków i pobyt w więzieniu. Stąd pewnie wiarygodność "Symetrii", zwłaszcza w odtwarzaniu specyficznej atmosfery za murami. Film ten pozwolił też zabłysnąć na ekranie młodemu, znanemu wcześniej tylko z epizodycznych rólek aktorowi Arkadiuszowi Detmerowi grającemu tu główną rolę Łukasza - niewinnie osadzonego w areszcie młodego inteligenta. Zdjęcia powstawały w autentycznych pomieszczeniach aresztu śledczego na warszawskiej Białołęce.
26-letni Łukasz mieszka z matką i młodszą siostrą. Przed trzema laty ukończył studia na wydziale geografii, ale nadal jest bez pracy. Pewnego wieczora zostaje niesłusznie aresztowany pod zarzutem napadu na starszą kobietę. Jego tłumaczenia, że był w tym czasie w kinie, nikogo nie przekonują, gdyż podczas konfrontacji został rozpoznany przez ofiarę. Co gorsza, kobieta zmarła na wylew w kilka godzin po dramatycznych przejściach. Chuligańska napaść zamienia się więc w napad ze skutkiem śmiertelnym. Wynajęty przez matkę Łukasza adwokat obiecuje zrobić, co w jego mocy, ale nie gwarantuje szybkiego uwolnienia. Tymczasem każdy dzień za murami wydaje się Łukaszowi wiecznością, choć to "tylko" areszt, a nie "prawdziwe" więzienie. Chłopak musi odnaleźć się w świecie twardych zasad dzielącym ludzi na "gitów" i "frajerów". Przerażony, niepewny, traktowany przez personel więzienny jak przedmiot, podejmuje jednak z pozoru zaskakującą decyzję. Mając do wyboru miejsce wśród "frajerów" lub celę "grypsery", wybiera tę drugą możliwość. Uświadomiwszy sobie bowiem własną słabość wobec mechanizmów społecznych, procedur policyjnych i sądowych, chce wreszcie poczuć się pewniej i mocniej, stać się "kimś", choćby tylko w wąskim więziennym światku. Jako "świeżak" nie ma łatwego życia, ale też w swoim nieszczęściu ląduje dość fartownie. Zarówno rządzący celą Kosior - opanowany i zrównoważony, jak i zwalisty Siwy dają mu szansę przystosowania się, czas na nauczenie grypsery. Siedzący za uchylanie się od płacenia alimentów Roman jest zupełnie niegroźny, a drugi inteligent z tej samej celi - Dawid - wydaje się niemal nieobecny, żyje w innym świecie. Zabiwszy gołymi rękami gwałciciela żony, sam zgłosił się na policję. Nie żałuje tego, co zrobił. Ponosi odpowiedzialność, której - jak sądził - nie poniósłby tamten, sprawca ohydnego czynu. Nawet zadziorny Albert okazuje się w końcu mocniejszy w gębie niż w czynach. Zamknięta na kilkunastu metrach kwadratowych szóstka mężczyzn o różnej przeszłości, różnych doświadczeniach życiowych, chociaż co i raz popada w konflikty, powoli jednak się dociera. Także i Łukasz stopniowo wrasta w nową rzeczywistość, a początkowa rozpacz i przerażenie (które kazały mu nawet podjąć próbę samobójczą) ustępują satysfakcji, że jednak potrafił znaleźć w sobie dość odwagi i uporu, by się nie dać, zyskać sympatię, a nawet szacunek współtowarzyszy. Pewnego dnia do celi zostaje przydzielony nowy więzień oskarżony o pedofilię. Wiele wskazuje na to, że jego adwokat zdoła go wybronić i mężczyzna uniknie kary, wróci do ohydnego procederu. Współwięźniowie, choć świadomi konsekwencji swojego czynu, są gotowi sami go osądzić. W takiej sytuacji Łukasz musi więc zadecydować, czy nadal chce siedzieć tylko za niewinność.
| @DAWNE_MELODIE |
1 de diciembre de 2016
Kamienie na szaniec - Polski film fabularny z 2014 roku
"Być zwyciężonym i nie ulec - to zwycięstwo." Oto dewiza jaką w życiu kierują się trzej młodzi przyjaciele Alek, Zośka i Rudy. Harcerze, maturzyści warszawskiego liceum snujący ambitne plany na przyszłość przerwane przez wrzesień 1939 roku. Wkraczają w dorosłość w niezwykle dramatycznych czasach, które stawiają ich przed wyborem - przetrwać za wszelką cenę, czy przyłączyć się do walczących o wolną Ojczyznę, ryzykując wszystko. Chłopcy, wychowani w patriotycznych domach, kształtowani przez harcerskie ideały, postanawiają walczyć. Stają się żołnierzami i choć codziennie ocierają się o śmierć, to jednak nawet w tych okrutnych czasach potrafią żyć pełnią życia. Walczą ofiarnie i z honorem. Odchodzą "jak kamienie przez Boga rzucane na szaniec", zostawiając po sobie wielką lekcję przyjaźni,
honoru i miłości do Ojczyzny.
honoru i miłości do Ojczyzny.
Okres zdjęciowy: 4 sierpnia - 3 października 2013. Plenery: Warszawa, Lublin (sceny "Akcji pod Arsenałem"). Film dedykowany Mamie reżysera. A reżyser to Robert Gliński znany również z pseudonimu jako: Robert Lehman
 | @DPolskie |
30 de noviembre de 2016
Złote Koło - Polski film kryminalny z 1971 roku
Znakomicie utrzymany klimat początku lat 70-tych i zawikłana intryga w kryminale, do którego scenariusz napisał sam Aleksander Ścibor-Rylski. Uwagę zwraca świetna obsada z Tadeuszem Janczarem i Zdzisławem Maklakiewiczem na czele. W filmie zagrał syn Janczara, Krzysztof, którego widzowie pamiętali jeszcze z roli w niezwykle popularnym serialu telewizyjnym "Wojna domowa" (1965). "Złote Koło" gloryfikuje profesjonalizm i humanitaryzm oficerów milicji, równocześnie jest kryminałem spełniającym wszelkie wymagania gatunku.
Na ulicy Złote Koło znaleziono nieprzytomnego nastolatka z raną zadaną w głowę. Nieznany mężczyzna przywiózł chłopca do szpitala i natychmiast się oddalił, nie pozostawiając żadnych danych o sobie. Wkrótce nastolatek umiera, lekarze podejrzewają, że nie był to zwykły wypadek. Milicja prowadzi śledztwo w tej tajemniczej sprawie, którą szczególnie jest zainteresowany kapitan Budny. Denat był w wieku jego syna, miał przecież całe życie przed sobą. Biorący udział w dochodzeniu funkcjonariusze próbują ustalić personalia chłopca, który nie miał przy sobie żadnych dokumentów. Sprawa przyjmuje kryptonim "Złote Koło".
Okazuje się, że ofiarą był siedemnastoletni Janusz Kruk, sierota, do niedawna uczeń technikum. Głównym podejrzanym o dokonanie zabójstwa staje się lokalny pijaczek. Śledztwo wykazuje, że chłopiec mógł mieć powiązania z członkami bandy wyrostków, mających sporo na sumieniu. Fakt ten i inne ujawnione okoliczności, kierują dochodzenie na zupełnie inne tory.
Plenery: Wrocław.
| @DPolskie |
Musisz żyć - Polski dramat obyczajowy (trudny) z 1997 roku
Ekipa telewizyjna ma nakręcić film o szczęśliwej, bardzo kochającej się rodzinie. Wybór pada na bardzo przykładna rodzinkę Adama Hyńczaka, dobrze sytuowanego bankowca, który cieszy się również opinią przyzwoitego człowieka. W trakcie powstawania zdjęć wychodzi jednak na jaw, że pod pozorami rodzinnego raju szczęścia kryją się poważne problemy i patologie. Zarówno Adam, jak i jego żona Magda są całkowicie zaprzątnięci własnymi sprawami. W ogóle nie zauważają, że z ich dorastającym synem dzieje się coś niedobrego. Tymczasem chłopak ma duże kłopoty. Jakiś czas temu, znalazłszy się na życiowym zakręcie, sięgnął po narkotyki. Teraz jest już tak uzależniony, że coraz trudniej mu to ukryć. Hyńczakowie zaczynają coś przeczuwać, lecz skwapliwie odsuwają od siebie nieprzyjemną prawdę. Wreszcie odwiedzają Poradnię dla Rodziców Dzieci Uzależnionych "Powrót z U". Opinie psychologów są jednoznaczne i alarmujące. Zaślepienie Adama i Magdy jest wszakże jeszcze większe. Wciąż nie mogą uwierzyć, że ich Jacek mógłby... Też coś, to przecież niemożliwe! To taki rozsądny, miły chłopak. Jeśli nawet ma jakieś problemy, z pewnością sobie z nimi poradzi. Uspokojona tą myślą Magda wyjeżdża za granicę na z niecierpliwością oczekiwaną wystawę swoich obrazów. Wkrótce Jacek nagle znika. Zaniepokojony Adam rozpoczyna gorączkowe poszukiwania syna. Z niespodziewaną pomocą przychodzi mu Yopi, była dziewczyna Jacka, trudniąca się handlem narkotykami. Wędrując przez wszystkie kręgi narkotycznego piekła - od amfetaminowych dyskotek poprzez meliny i noclegownie dla narkomanów aż po zakamarki Dworca Centralnego (coraz powszechniej nazywanym "Polskim Domem Publicznym", nazywanym tak nawet za granicami Polski) - Adam zdaje sobie wreszcie sprawę z powagi sytuacji i postanawia wszystko poświęcić dla ratowania syna. Jest już jednak za późno.
| @DPolskie |
Suscribirse a:
Entradas (Atom)